Raflagnaraðferðin fyrir rafstýringar fer eftir sérstökum gerðum og kröfum um virkni, en inniheldur almennt eftirfarandi skref:
Rafmagnslagnir: Fyrst skaltu ganga úr skugga um að aflgjafaspenna rafmagnsstýribúnaðarins passi við framboðsspennuna. Algengar spennur eru 24V DC, 110V AC og 220V AC. Þegar raflögn eru tengd skaltu tengja jákvæðu og neikvæðu skautana, eða spennu- og hlutlausa víra aflgjafans við aflinntakskammur stýrisbúnaðarins, og gætið þess að snúa ekki við pólun.
Merkjatenging: Ef stýrisbúnaðurinn þarf að taka á móti stýrimerkjum (eins og 4-20mA eða 0-10V) skaltu tengja merkjavírana við samsvarandi merkjainntakstengi. Hlíf merkjavírsins ætti að vera jarðtengd til að draga úr truflunum.
Endurgjöf raflögn: Sumir stýritæki eru með stöðuviðbrögð (eins og kraftmælar eða kóðara). Endurgjöf merkjavír verða að vera tengdur við endurgjöf inntaksklemma stjórnkerfisins. Gerð og svið endurgjafarmerkisins verður að passa við kröfur stjórnkerfisins.
Jarðtenging: Til að tryggja öryggi verður málmhlíf stýrisbúnaðarins að vera jarðtengd á áreiðanlegan hátt og jarðvírinn ætti að vera tengdur við sérstaka jarðtengi.
Villuleit: Eftir að raflögn er lokið er kembiforrit krafist til að athuga hvort hreyfing stýrisbúnaðarins sé í samræmi við stjórnmerkið og hvort endurgjöfarmerkið sé nákvæmt. Við kembiforrit skaltu fylgjast með högg- og hraðastillingum stýribúnaðarins til að forðast ofhleðslu eða skemmdir.
